دنیا جای عجیبی ست و زندگی نیز ... رسانه ها و ابزارهای ارتباطاتی را که ورق می زنی، یک گوشه اش تصویر کودکی قربانی جنگ، دلت را به درد می آورد و صفحه ای دیگر از دیدن بافتنی هایی رنگ به رنگ که زنی خوش ذوق بافته و به تن گلدان های کاکتوسش پوشانده لذت می بری. این صفحه فیلم سورپرایز کردن جالب عروس خانم توسط آقای داماد است و صفحه ی بعد تصویر به دار آویخته شده ی مردی به جرم تجاوز و قتل دخترک 7 ساله. آن طرف آزمایش موشکی ست و این طرف قیمت انواع کاشت ناخن و لیزر و مژه مصنوعی. صفحه ی حمایت از حیوانات، روزانه چندین عکس از سگ ها و گربه های رها شده، شکنجه شده، آسیب دیده و نیازمند به کمک و حمایت را می گذارد و التماس می کند که اگر امکانش را دارید از این حیوانات حتی در گوشه ی حیاط تان نگهداری کنید. صفحه ی دیگر عکس و فیلمهایی از زندگی لوکس سگها و گربه های نژاد دار و اشرافی. تو برای چند صدهزار تومان مستمری بیشتر یا کمتر و ادامه ی کار یا بازنشستگی ماه ها فکر می کنی، حاج خانوم تعریف می کند که چطور از سال گذشته و بعد از فوت پدرش برادرها سهم او و خواهرش از درآمد دو تا دامداری و زمین سبزیکاری اطراف شهر ری را که

از نظریه نسبیت اینشتین که می گوید زمان و فضا به همدیگر مربوط اند، چیزی سر در نمی آورم اما همینقدر می دانم مدتی ست در مکانی از فضا قرار گرفته ام که زمان برای من روی دور بسیار تند و به ازای هر ساعت، یک دقیقه می گذرد! آنهایی که از خیلی وقت قبل یادداشت های این زن دهه چهلی را می خوانند خوب به خاطر دارند که چطور ضمن اینکه 9 ساعت بیرون از خانه کار می کردم، همیشه امورات خانه را هم به بهترین نحو انجام می دادم. به درس و مشق بچه ها خیلی بیشتر از حالا می رسیدم، آشپزی هایم از روی علاقه و حوصله بود، عطر کیک و شیرینی حداقل ماهی دو بار در آشپزخانه براه بود همراه با دیزاین و عکس و آپلود در وبلاگ. گفتم وبلاگ! داغ دلم تازه شد. وبلاگم همیشه به روز و پر رونق بود. چه دوستان با صفا و چه رفت و آمدهایی که نداشتم! کتاب خواندن، بافتنی، کلاس نقاشی، گلکاری، گربه داری و.... را در کنار آنهمه مشغله چطور انجام می دادم ؟! بیرون بردن بچه ها، خرید، آرایشگاه، ویندوز شاپینگ ها چه شد؟! الان دارم به جارو برقی که وسط هال منتظر مانده نگاه می کنم و از خودم می پرسم چطور قبلا که از ساعت 5 بعدازظهر به خانه می رسیدم مثل فرفره آشپز